Maroko: Gdzie Spotykają Się Atlantyk, Morze Śródziemne i Sahara

• Stolica: Rabat (populacja około 580 000) [1]
• Populacja: około 37 milionów [2]
• Powierzchnia: 446 550 kilometrów kwadratowych (bez Sahary Zachodniej) [1]
• Języki urzędowe: Arabski i Amazigh (Berber) [3]
• Waluta: Dirham marokański (MAD)
• Dom najstarszej ciągle działającej uniwersytetu na świecie, założonej w 859 n.e. [4]

Dorastałem myśląc, że Afryka to jeden brąz na mapie. Potem dowiedziałem się, że Maroko ma zaśnieżone góry, atlantyckie miasta przybrzeżne, ruiny rzymskie i Saharę, wszystko w ciągu jednego dnia jazdy od siebie. Musiałem sprawdzić to dwa razy, bo nie brzmiało rzeczywiście. Jeden kraj, cztery klimaty, trzy linie brzegowe, jeśli liczyć cieśninę Gibraltarską. Sama geografia sprawia, że Montana wydaje się małą ideą.

Większość krajów ma jedną historyczną stolicę i gotowe. Maroko zachowało cztery. Fez, Marrakech, Meknes i Rabat każdy miały swoją turę jako siedziba władzy w różnych dynastiach, a każda pozostawiła swoje ślady. Wejdź do starej mediny w Fezie, a przechodzisz przez labirynt, który od 9. wieku właściwie się nie zmienił. Brak samochodów. Brak siatki. Zaledwie dziewięć tysięcy małych ulic, muły transportujące butle gazu i okazyjny router Wi-Fi przyklejony do ściany, która jest starsza niż większość krajów.

Marrakech jest bardziej gorący i głośny, ze słynnym placem Jemaa el-Fna, który zmienia się z kioskków soku i czarodziei węży na popołudniu na otwarty stadion żywnościowy na noc. Rabat jest spokojny, obecna stolica, gdzie mieszka król i ambasady grupują się wzdłuż obsadzonych drzewami bulwarów. Meknes jest outseiderem, stolicą z 17. wieku zbudowaną przez sułtana, który najwyraźniej chciał swój własny Wersalem i niemal się to udało, zanim skończyła się chwila.

Oto coś, co zepsuć twój następny quiz z geografii. Uniwersytet al-Qarawiyyin w Fezcie działa od 859 n.e. Zarówno UNESCO, jak i Guinness nazywają go najstarszą na świecie ciągle działającą uniwersytetem [4]. Założyła go kobieta. Jej imię było Fatima al-Fihri i użyła swojego spadku do budowy meczetu, który rozrosł się w szkołę, która rozrosła się w instytucję, gdzie nauczali uczeni jak Ibn Khaldun. Biblioteka nadal posiada rękopisy z 9. wieku, w tym Koran napisany na skórze wielbłąda.

Co, jeśli pomyślisz o tym, zmienia całą historię, którą opowiadamy sobie o tym, kto wynalazł edukację wyższą. Oxford otworzył się w 1096 roku. Bologna w 1088. Al-Qarawiyyin już działał przez ponad dwieście lat.

Chefchaouen leży wysoko w Górach Rifu na północy, a prawie wszystko w starym mieście jest pomalowane na niebiesko. Ściany, drzwi, schody, doniczki, czasami koty. Nikt nie zgadza się w pełni dlaczego. Jedna historia mówi, że żydowscy uchodźcy, którzy przybyli w latach trzydziestych, przynieśli tradycję jako symbol nieba i boskości. Inna mówi, że trzyma komary z dala. Trzecia mówi, że lokalnym po prostu podobało się, jak to wyglądało i turyzm i tak zadziałał. Miasto opiera się na wszystkich trzech i sprzedaje pocztówki i tak.

To, co mnie zaskoczyło czytając o Chefchaouen, to jak niedawno stał się słynny. Cudzoziemcom nie pozwolono wchodzić do 1920 roku. Miejsce było zasadniczo zapieczętowane, trzymając się andaluzyjskiego hiszpańskiego, berberyjskich tradycji i arabskiego dialektu, który dryfował we własnym kierunku przez wieki. Teraz jest to jedno z najbardziej fotografowanych małych miast na planecie.

Maroko ma Góry Atlasu biegające po diagonali przez jego centrum z szczyty ponad 4000 metrów. Toubkal, najwyższy, osiąga 4167 i dostaje prawdziwy śnieg zimą [1]. Ludzie tam jeżdżą na nartach. Istnieje ośrodek o nazwie Oukaïmeden i jest godzinę od Marrakeszu. Możesz obudzić się na pustyni, pообедać na souqu i być na wyciągu linowym na kolację.

Na południe od gór ziemia spada do Sahary. Erg Chebbi, w pobliżu Merzoogi, to krajobraz wydm, które wyobrażają sobie większość podróżników, myśląc o Maroku. Niektóre z tych wydm osiągają 150 metrów wysokości, a piasek zmienia się na pomarańczowy przy wschodzie słońca w sposób, który fotografie nie mogą całkowicie uchwycić. Na północy i zachodzie masz 1800 kilometrów wybrzeża Atlantyku plus kawałek wybrzeża Morza Śródziemnego. Przybrzeżne miasta takie jak Taghazout stały się cichym centrum dla Europejczyków uciekających przed zimą. I nikt o tym nie mówi, ale Maroko ma swoją własną wersję Prowencji: lawendę, gaje oliwne i drzewa arganowe, te szorstkie, na które kiedyś wspinają się kozy, aby zjeść owoc. Tak, to prawda. Tak, istnieją zdjęcia.

Kuchnia marokańska to jedna z tych, która ukrywa swoją złożoność w bezpretensjonalnej prezentacji. Tajine, stożkowaty gliniany garnek, to także nazwa tego, co się w nim gotuje: powoli duszone jagnię, kurczak ze słodką słodką cytryna i oliwkami, kefta z jajami zbijane w ostatniej sekundzie. Sztuczka polega na tym, że nic się nie pospiesza. Kształt garnka recyrkuluje wilgotność, aby mięso stało się miękkie przy prawie braku cieczy.

Potem jest herbata. Atay, słodka zielona herbata ze świeżą miętą, wlewana z czajnika z długim i wysoko trzymanym dzióbem, aby pienił się w szklance. Nalewanie to połowa rytuału. Będziesz oferowany herbatę wszędzie - sprzedawcy dywanów, facet naprawiający twój skuter, obcy, którzy zapraszają cię na swoje podwórko, ponieważ patrzysz na drzwi zbyt długo. Odmowa jest niemile widziana. Pití trzech szklanek to zasada. Pierwsza szklanka ma być gorzka jak życie, druga silna jak miłość, trzecia delikatna jak śmierć. Co brzmi ciężko, aż do tego, jak siedziałeś na poduszce w berberyjskim namiocie na pustyni i widziałeś kogoś nalewającego piąty raz w ten dzień.

Kraj siedzi na jednym końcu starego handlu przyprawami i widać to. Szafran z regionu Taliouine. Kminek, papryka, imbir, cynamon, kurkuma ułożone w piramidy na każdy souk. Ras el hanout, słynna mieszanka przypraw, może mieć ponad trzydzieści składników w zależności od sprzedawcy i każda rodzina ma swoją wersję.

Maroko jest najsławniejsze ze swoimi miastami cesarskimi, krajobrazami pustyni Sahary, tętniącymi życiem soukami i kuchnią tajine. Kraj jest również słynny z niebieskiego miasta Chefchaouen, Gór Atlasu, kultury herbaty z miętą oraz średniowiecznych medin w Fezcie i Marrakeszu, które są światowymi dziedzictwem UNESCO.

Maroko jest w Afryce Północnej. Kraj leży na północno-zachodnim końcu kontynentu afrykańskiego, oddzielony od Hiszpanii 14-kilometrową cieśniną Gibraltarską. Pomimo swojej lokalizacji w Afryce, Maroko ma głębokie więzi historyczne z Europą i światem arabskim, odzwierciedlone w jego językach, architekturze i kuchni.

Marokańczycy mówią po arabsku i amazigh (berber), dwu oficjalnych językami. Francuski jest szeroko stosowany w biznesie, rządzie i edukacji jako dziedzictwo okresu kolonialnego. Hiszpański pojawia się na północy, a angielski staje się coraz bardziej rozpowszechniony wśród młodszych Marokańczyków, szczególnie na terenie turystycznym i w dużych miastach.

Najlepsze czasy na odwiedzenie Maroka to wiosna (marzec do maja) i jesień (wrzesień do listopada), kiedy temperatury są łagodne w całym kraju. Lato może być brutalne w miastach śródlądowych takich jak Marrakech i Fez, podczas gdy Sahara jest wrogami lipca i sierpnia. Zima jest idealna do podróży na pustyni.

1. CIA World Factbook: Morocco
2. World Bank: Morocco Country Profile
3. UNESCO: Morocco Country Page
4. UNESCO World Heritage: Medina of Fez
5. Encyclopedia Britannica: Morocco