Republika Korei: Półwysep, Który Wynalazł Się Na Nowo

• Stolica: Seul z około 9,4 milionu ludzi w samym mieście i około 26 milionów w szerszym obszarze metropolitalnym, prawie połowie całkowitej populacji kraju [1]
• Całkowita populacja: około 51,7 miliona z wskaźnikiem płodności 0,72 (najniższym na świecie) [2]
• Powierzchnia: 100.363 kilometrów kwadratowych, głównie górzysty, około 70 procent lądu uważa się za niegospodarkowy dla gęstych osad [3]
• Język urzędowy: koreański, pisany w Hangulu, alfabecie fonetycznym wymyśliwnym w 1443 roku przez króla Sejonga Wielkiego
• Waluta: won południowokoreański (KRW)
• Wskaźnik alfabetyzacji: powyżej 99 procent, jeden z najwyższych wskaźników zarejestrowanych gdziekolwiek na Ziemi [4]

Większość ludzi nie mogła umieścić Korei Południowej na mapie pięćdziesiąt lat temu. To nie jest przesada. W 1960 roku PKB per capita kraju wynosił około 158 dolarów, poniżej Ghany, a Seul był nadal odbudowywany z wojny, która go dwukrotnie zniszczyła. Wtedy stało się coś, o czym ekonomiści nadal piszą prace. Kiedy moje pokolenie było na college'u, koreańskie telefony były w kieszeniach wszystkich, koreańskie samochody były na podjazdach w całej Montanie, a piosenka o nazwie Gangnam Style stała się pierwszym filmem YouTube, który przełamał miliard wyświetleń. Kraj nie tylko się dostał. Zaczął ustawiać tempo.

Rzecz w sprawie Korei to: transformacja jest tak szybka, że historia jest stale redukowana do hasła. Cud nad Hanem. K-pop. Samsung. Ale rzeczywista struktura jak półwysep przechodzi z jednego z najbiedniejszych miejsc na planecie do jednego z najbardziej połączonych, w żywej pamięci, jest wilder niż każde hasło daje to kredyt.

Większość systemów pisma ewoluowała na przestrzeni wieków. Hangul został wynaleziony. Król Sejong Wielki zamówił go w 1443 roku i opublikował w 1446 roku w celu dania zwykłym ludziom, których nie stać było na lata potrzebne do nauki chińskich znaków, sposobu na rzeczywiste czytanie i pisanie. Wstęp do dokumentu urzędowego mówił mniej więcej, że każdy mógłby go nauczyć się rano. Większość nowoczesnych lingwistów się zgadza.

Alfabet ma 14 spółgłosek i 10 samogłosek, a kształty spółgłosek zostały zamodelowane na podstawie pozycji języka i ust, gdy produkujesz każdy dźwięk. Jest to jedyny duży system pisma, którego pochodzenie jest w pełni udokumentowane i którego projekt jest celowo fonetyczny od początku [5]. Wskaźnik alfabetyzacji 99 procent, który Korea publikuje rok po roku, nie jest przypadkiem. Dzieje się tak częściowo dlatego, że sam skrypt jest zaprojektowany do szybkiego uczenia się.

Korea wygląda na małej mapie, ale geografia jest bardziej skomplikowana niż sugeruje obrys. Około 70 procent półwyspu jest górzysty, dlatego populacja koncentruje się w dolinach rzecznych i na zachodniej równinie przybrzeżnej. Pasmo Taebaek biegnie na wschód jak kręgosłup, a wnętrze kraju jest wystarczająco faliste, że nawet krótkie przejazdy często wiążą się z tunelem. Sam Seul jest otoczony górami, na których mieszkańcy chodzą w weekendy, a granice miasta obejmują zalesione szczyty wyższe niż coś w moim domowym powiecie w Montanie.

Półwysep ma ponad 3000 wysp, większość z nich u południowo-zachodnim wybrzeżu, a Jeju na południu to jego własna anomalia wulkaniczna. Jeju powstała z erupcji, które rozpoczęły się około dwa miliony lat temu, ma system tuneli lawowych wpisany na listę UNESCO i znajduje się na tej samej szerokości geograficznej co Karolina Północna, co daje jej subtropikalny klimat, którego reszta kraju nie otrzymuje [6]. Lokalne mieszkańcy nazywają ją Hawajami Korei, co niedocenia oba miejsca, ale rozumiecie ideę.

Obszar metropolitalny Seulu jest domem dla około połowy wszystkich Koreańczyków Południowych, co jest jedną z najwyższych koncentracji miejskich w jakimkolwiek dużym kraju. Spacer po mieście późnym wieczorem wydaje się innym stosunkiem do czasu niż jestem przyzwyczajony. Restauracje otwierają się o północy. Kawiarnie są otwarte do 4 rano. Metro ma własne uprzejme zamknięcie tylko dlatego, że pociągi muszą być czyszczone i serwisowane.

Seul pracuje również w internecie, który naprawdę nie porównuje się nigdzie indziej. Średnie prędkości pasma są wśród najszybszych na świecie, a sieci mobilne kraju były pierwsze we wdrażaniu prawie każdego standardu od 3G. Możesz przesyłać wideo 4K w wagonie metra przechodzącym przez tunel. Bezpłatna publiczna sieć Wi-Fi działa w autobusie. Powrót z podróży do Korei zawsze czuje się jak nieznaczny spadek łączności, niezależnie od tego, gdzie jest dom.

Granica z Koreą Północną znajduje się około 35 km od centrum Seulu. Strefa zdemilitaryzowana ma długość 250 kilometrów i szerokość 4 kilometrów, a mimo nazwy jest jedną z najbardziej uzbrojonych granic na planecie. To również, przez przypadek, stało się jednym z najlepiej zachowanych rezerwatów przyrody w Azji Wschodniej. Po 70 latach ludzie byli trzymani na zewnątrz, pasek wypełnił się starym lasem i stał się schronieniem dla zagrożonych gatunków, w tym żurawi o czerwonej koronie i azjatyckich niedźwiedzi [7].

Turyści mogą odwiedzić części DMZ na jednodniowych wycieczkach z Seulu. Atmosfera jest trudna do opisania. Patrzysz na betonowe blokady przeciwpancerne i posterunki obserwacyjne, a przewodnik wskazuje na wioski propagandowe po drugiej stronie granicy, a gdzieś w drzewach płoszy się kot leopard. To najdziwniejszy kawałek geografii, jaki kiedykolwiek czytałem, i czytałem wiele dziwnej geografii.

Jeśli dorastałeś w Ameryce w ciągu ostatnich 20 lat, koreańskie BBQ jest prawdopodobnie Twoim punktem odniesienia. Zasługuje na miłość, ale to tylko mały kawałek tego, co naprawdę dzieje się przy koreańskim stole. Centrum kuchni to banchan, małe potrawy boczne, które towarzyszą każdemu posiłkowi: kimchi, oczywiście, ale także marynonowana rzodkiew, przyprawiony szpinak, marynowany sojowy kiełki, anchois, gotowane na parze jaja w glinie. Skromna restauracja mogła wymienić 8 lub 10 banchanów ze standardowym zamówieniem. Formalne koreańskie jedzenie może mieć 30.

Samo kimchi ma setki odmian regionalnych. Kraj konsumuje około 1,5 miliona ton rocznie [8], a w listopadzie rodziny i sąsiedztwa wciąż robią kimjang, wspólne wytwarzanie kimchi przed zimą, które UNESCO dodało do swojej Listy Niematerialnego Dziedzictwa Kulturowego w 2013 roku. W Muzeum Ludności istnieje ekspozycja kimchi. Istnieje instytut nauki przemysłowej zwany Światowym Instytutem Kimchi. Okazuje się, że fermentowana kapusta może być całym polem badań.

A potem jest kultura zupy. Koreańczycy jedzą gorący gulasz latem, ponieważ teoria jest taka, że pot ciebie chłodzi. Jjigae, guk, tang. Całe kategorie jedzenia w płynie. Kraj ma prawdopodobnie więcej zup jedzonych łyżką per capita niż gdziekolwiek gotowałem.

Hallyu, koreańska fala, to historia eksportu, którą wszyscy teraz znają. K-pop, K-drama, K-kinematografia. Ale budowa była dłuższa niż sugeruje przełom. Korea zaczęła poważnie inwestować w produkcję kulturalną pod koniec lat 90., po azjatyckim kryzysie finansowym, częściowo jako strategia przemysłowa. Pieniądze rządowe zasieją studia. Ulgi podatkowe przyciągnęły producentów. Gdy BTS trafiła na Billboard 200 w 2018 roku, a Parasite wygrała najlepszy film w 2020 roku, infrastruktura była budowana przez dwie dekady.

Numery są głośne. Koreańska fala generuje dziesiątki miliardów dolarów eksportu rocznie, a biura turystyczne w Seulu śledzą odwiedzających, którzy przyszli konkretnie ze względu na dramat lub klip muzyczny. Istnieje cała podziękonomia fanów lecących na koncerty i równoległa ludzi lokalnych sprzedających karty z zdjęciami i towary. Squid Game stał się najbardziej oglądanym serialem Netflix wszechczasów w ciągu miesiąca od wydania. Kraj teraz pisze podręcznik.

Trudniejsza historia to ta, o której nie mówi się tyle. Korea Południowa ma najniższą wskaźnik urodzeń na świecie, obecnie około 0,72 dziecka na kobietę, co jest znacznie poniżej 2,1 potrzebnego tylko do utrzymania stabilnej populacji [2]. Do końca lat sześćdziesiątych prognozy pokazują, że populacja mogła by spadać poniżej 40 milionów, jeśli trend się nie odwróci, co pokazuje brak znaków robi [2].

To nie jest abstrakcyjna uwaga demograficzna. Szkoły w prowincjach wiejskich się zamykają. Uniwersytety się łączą. Kraj automatyzuje pracę usługową szybciej niż niemal wszędzie indziej, częściowo dlatego, że nie będzie młodych pracowników, aby to robić. Roboty serwują kawę w sieciach kawiarni. Rząd próbował gotówkowe bonusy dla noworodków, dotacje mieszkaniowe, rozszerzony urlop rodzicielski. Nic dotychczas nie przesunęło igły. Co się stanie dalej, to pytanie, na które Korea spędzi następne 50 lat, aby odpowiedzieć.

Seul jest stolicą Republiki Korei i jest od 1394 roku, z krótką przerwą podczas wojny koreańskiej. Obszar metropolitalny Seulu jest domem dla około 26 milionów ludzi, mniej więcej połowy całkowitej populacji kraju, co czyni go jednym z najbardziej skoncentrowanych regionów stołecznych na świecie.

Koreański jest językiem urzędowym, mówianym przez prawie całą populację. Jest napisany w Hangulu, alfabecie wymyśliwnym w 1443 roku przez króla Sejonga Wielkiego. Hangul ma 14 spółgłosek i 10 samogłosek i powszechnie uważa się za jeden z najbardziej nauczalnych systemów pisma kiedykolwiek zaprojektowanych.

Korea Południowa jest jednym z najbezpieczniejszych krajów na świecie dla odwiedzających, ze bardzo niskimi wskaźnikami przemocy. Transport publiczny działa do późna w nocy, zagubione przedmioty są zwykle zwracane, a większość podróżników uważa Seul i inne duże miasta za łatwe do nawigowania. Standardowe środki ostrożności do podróży nadal obowiązują.

Walutą jest won południowokoreański (KRW), bez podjednostek dziesiętnych w codziennym użytkowaniu. Karty i płatności mobilne są akceptowane prawie wszędzie, w tym w małych sklepach i taksówkach. Wymiana walut obcych jest prosta w dużych miastach, choć gotówka jest nadal przydatna na tradycyjnych bazarach.

Wskaźnik płodności Korei Południowej, obecnie około 0,72, jest najniższym na świecie. Przyczyny obejmują wysokie koszty mieszkań w Seulu, intensywne wydatki na edukację na dziecko, długie godziny pracy i zmieniające się oczekiwania dotyczące małżeństwa i kariery. Rządowe zachęty pieniężne dotychczas nie odwróciły trendu.

1. Statistics Korea: Population Census and Estimates
2. Statistics Korea: Vital Statistics and Fertility Rate
3. Ministry of Land, Infrastructure and Transport, Republic of Korea
4. UNESCO Institute for Statistics: Republic of Korea Country Profile
5. UNESCO Memory of the World: Hunmin Chongum Manuscript
6. UNESCO World Heritage: Jeju Volcanic Island and Lava Tubes
7. World Bank: Republic of Korea Country Overview
8. UNESCO Intangible Cultural Heritage: Kimjang