Kosmos

Zodiak rozpoczął się jako precyzyjny babiloński system pomiarowy, a nie quiz osobowości – a ponad dwa tysiąclecia powolnego wahania Ziemi od tamtej pory przesuneły konstelacje z żnaków nazwanych na ich cześć.

Białe karły to zawalone jądra umierających gwiazd, tak gęste, że łyżeczka ich materiału ważyłaby wiele ton. Tutaj znajdziesz to, co czyni je jednymi z najdziwniejszych obiektów w galaktyce.

Voyager 2 pozostaje jedynym pojazdem kosmicznym, który odwiedził oba lodowe olbrzymy.

Voyager 1 jest teraz 172,59 AU od Ziemi i nadal wysyła dane do domu. To fakty stojące za jego przelotami Jupiter i Saturn, Złotą Płytą oraz podróżą w przestrzeń międzygwiezdną.

Wenus to planeta, gdzie jeden dzień trwa dłużej niż rok, chmury to kwas, a wulkany mogą się wciąż eruować. Bliższe spojrzenie nagradza ciekawskich.

Vega była przez dwa wieki ulubionym tematem astronomii, gromadząc pierwsze od najstarszej fotografii gwiazdy do pierwszego odkrytego dysku pyłu. To jest historia stojąca za tą serią.

Uran jest tak pochylony, że faktycznie krąży wokół Słońca na boku, co daje każdemu biegunowi 42-letni dzień następowany 42-letnią nocą. Oto co jeszcze sprawia, że ten wielki lód jest jednym z dziwniejszych światów w Systemie Słonecznym.

Wszechświat ma 13,8 miliardów lat i wciąż się rozszerza, ale 95% wszystkiego, co zawiera – ciemna materia i ciemna energia – jest niewidoczne i nie można go zobaczyć bezpośrednio.

Triton, największy księżyc Neptuna, jest jedynym dużym księżycem w Układzie Słonecznym, który krąży wokół swojej planety do tyłu. Był prawdopodobnie obiektem z Pasa Kuipera powiązanym z Plutonem, w całości przechwyconym przez grawitację Neptuna.

Księżyc Saturna Tytan ma gęstszą atmosferę niż Ziemia i morza płynnego metanu większe niż Morze Kaspijskie. To jedyne miejsce poza Ziemią, o którym wiadomo, że ma stabilny płyn na powierzchni.

Supernowa może krótko świecić miliardami razy jaśniej niż Słońce, a szczątki, które pozostawia, intrygują astronomów nawet dziesiątki lat później. Oto fakty stojące za największymi wybuchami wszechświata.

Każda duża galaktyka wydaje się mieć jednego z tych potworów w swoim sercu, niektóre ważą miliardy razy więcej niż Słońce. Oto czego nauczyliśmy się przez dziesięć lat bezpośredniego obrazowania.